Гьикая “Векье”. Детский рассказ на лезгинском языке

          Мирзедини Керима векь язавай. Абуруз са кIунтIунин кIаняй туртурдин муг жагъана. Шарагриз тIуьн гваз хтайла, туртурдиз акуна хьи, элкъвена мукан къваларив гвай векь вири янава. Туртурди вичин шарагриз лагьана: «Чан шарагар, чи кьилел бала атанва! Секиндиз, кисна ацукь, тахьайтIа куь эхир пуч жеда. Нянихъ, мичIи хьайила,за куьн маса чкадиз тухуда».

       Туртурдин шарагри, векь ягъайла, кьуд пад ачух хьана, экуь хьана лугьуз, шадвал ийизвай ва чпи-чпиз лугьузвай: «Диде кьуьзуь я, гьавиляй адаз чна шадвал авуна кIанзавач.» Шарагри, мукай кьил экъисна, ишигъдал шадвал ийиз, макьамар ягъиз, чIив-чIив ийиз башламишна. И арада Назима, Камила ва Рашида бичинчийриз нисинин фу гъана. Абуруз шарагрин ван хьана…

Гафар ва ибараяр: векье – на лугу; туртур – перепёлка; шарагар – птенцы; пуч хьун – погибнуть; ачух хьун – открываться; бичинчи – косарь, жнец.

Суалриз тамам жавабар це:

  1. Туртурдин муг гьина авай?

  2. Мукал хтайла, туртурдиз вуч акунай?

  3. Дидеди вичин шарагриз вуч лагьанай?

  4. Шарагри вуч авунай?

  5. Ахпа вуч хьана?

Оставить комментарий